Category Archives: Uncategorized

Learning from Jan Fabre

Starting with the acrimonious disputes that lead to the unprecedented short service of the flemish artist Jan Fabre as the director of the Athens and Epidaurus Festival (hereinafter the Fabre situation), the associate psychoanalysts of the Institute for the Management of the Athenian post-Documenta Melancholy (idamm), diagnosed once again, as the dominant characteristics of the local art field, the basic contradictions of the narcissist identification: overestimation and debasement of the Self.
According to Freudian analyses, the narcissistic subjects, believe from the one hand that they are hindered by external factors to achieve their goals, condemning their fellow human beings as dorky and incompetent, and from the other, they represent themselves as trivial, ethically despicable and incapable of any achievement.
More specifically, the Fabre situation and the discourse around it, clearly reveal the aforementioned binary contradictions: a psychosis with the Self (nationalistic discourse, fantasies of revolutionary subjectivities, moralization) and on the other hand, a debasement of the Self (we are worthy only of people such as Markos Seferlis as the director of the Festival, or even good old Marina Abramović, it is the fault of the “established ones”, those who hold key positions, the chauvinist Greeks etc.).
The lack of ability to understand the sophisticated facets of a certain reality and the concomitant “black or white” attitude, are principal characteristics of the melancholic subject. They are also demonstrative of the magnitude of the problem but also an indication of what we will probably also face, during the documenta and the post-documenta period in Athens, taken that the local art scene seems to be trapped, in a compulsive repetition and thus in a deadlock future.
Five hundred (!) Greek artists characterized Jan Fabre in an open letter as a “persona non grata”, accusing him of “abusing the Greek hospitality”. Idamm believes that the issue of “hospitality abuse” will inevitably emerge (if it has not already emerged) as regards to the documenta 14, which will take place in Athens and Kassel in 2017. What are the conditions of this hospitality however, and who has defined them (maybe even the very recognition that hospitality is conditional, is a step forward)?
Within this context, one would reasonably wonder why the collaboration between the documenta14 and the Athens Biennale did not flourish, even though it has been pompously announced in the presence of royal representatives, princesses and other nonsense?
What happened to the triptych “friendship, solidarity, trust”, an idea which the artistic director of the documenta14 was so emphatically advocating during the announcement of his relocation to Athens?
Many things have been said about the “big fish eating the small one”, about the competition of who will represent the current sociopolitical situation better or who will benefit from the available (private) financing institutions. Is this the case however, or for the good fortune of the documenta and its creative subjects, the Athens Biennale managed for some reason to dislodge itself from the discourse? If the second scenario is accurate, maybe the Biennale is not the only Athenian institution that found itself in this position voluntarily?
What are for example the conditions of the collaboration between the Athens School of Fine Arts and the documenta? Did the School negotiate a proposal, or maybe because of the – oh, so customary by now- micropolitics, internal antagonisms etc., they consumed each other, without being able at the end, to claim an advantageous collaboration for the school, its students and its alumni (thus offering a “carte blanche” to the documenta, allowing it to set its own terms of action there)?
With this post, Idamm, affirms the urgent, increasing need for psychological support to the art world in Greece and beyond (see for example all these Belgian artists that were invited to take part in the now cancelled program of the festival), and offers its services to anyone interested.
“Learning from” the Fabre situation, may help avoid actions, that contribute to the idealization of the identity of the “nonconforming”, “radical”, patriarchic South, exaltations that we very much fear, will shed melancholy to the field once again. With the right support, posthumous claims about colonizers etc, will also hopefully be avoided.
Finally, IDAMM suggests an alternate approach as regards to the discourse that has been produced around the Fabre situation, and was exhausted with the “thumping flemish penises”:
In light of a new european devaluation of culture, with cuts in cultural programs and the humanities and in a landscape of a general artistic precarity, what is the significance of the positive presentation and reproduction of the fact, that Fabre would have taken up the position of the director of the Athens and Epidaurus Festival with a total salary of 20 thousand Euros per year, working almost as a “volunteer”?
“Money does not matter so much, it is a tool”, he affirmed. “When I was complaining to my mother that I needed more money, she used to say to me: ‘It is nicer to exchange words, not money’”…
Is it possible that these type of speech acts, function to naturalize the above mentioned situation of budget cuts on a european but also on a global level?
Maybe this is what the artistic director of the documenta, Adam Szymczyk, meant when a few months ago, during the presentation of the documenta magazine “South” at the National Library in Athens, he gave the example of how certain subjects in an African country, with absolutely no resources, but with plenty of creative effusion, managed to create a lovely alternative library?
Of course, lets not forget the statement of the renowned greek politician, Konstantinos Mitsotakis: “Art does not need money, it needs ideas”.
Is this maybe what “Learning from Athens” means?

P.S.: Since many documenta14 employees rushed to follow the Facebook page of idamm, and within the spirit of the prescribed artistic philanthropy, we would like to send them a personal message –they will know- and we hope that they do not misunderstand us: guys, leave some food for the poor refugees, do not tell them off! Don’t be gluttons… It’s a shame; these poor souls have no money and as many words as they exchange it will not be enough to fill their stomachs.


Μαθαίνοντας από τον Γιαν Φαμπρ

Με αφετηρία τις συγκρουσιακές διαδικασίες γύρω από την πρωτοφανώς σύντομη θητεία του Φλαμανδού καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ ως διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (στο εξής η συνθήκη Φαμπρ), οι συνεργάτες ψυχαναλυτές του ΙΔΑΜΜ επιβεβαίωσαν για ακόμα μία φορά ως κυρίαρχα γνωρίσματα του πεδίου δύο από τις βασικές αντιφάσεις της ναρκισσιστικής ταύτισης: υπερ-εκτίμηση και υποβάθμιση του εαυτού.
Σύμφωνα με τις Φροϋδικές αναλύσεις, τα ναρκισσιστικά υποκείμενα θεωρούν ότι παρεμποδίζονται από εξωτερικούς παράγοντες στην επίτευξη των στόχων τους χαρακτηρίζοντας τους συνανθρώπους τους αδέξιους και ανίκανους, ή από την άλλη, αναπαριστούν το εγώ τους ως ανάξιο, ηθικά ποταπό και ανίκανο να επιτύχει οτιδήποτε.
Πιο συγκεκριμένα, η συνθήκη Φαμπρ και ο λόγος που παράχθηκε γύρω της, φανερώνουν ξεκάθαρα τις παραπάνω δυαδικές αντιθέσεις: η ψύχωση με τον εαυτό (εθνικόφρονας λόγος, αντιστασιακές φαντασιώσεις, ηθικολογία) και από την άλλη η απαξίωση του εαυτού (ότι μας αξίζει ο Σεφερλής για διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών ή έστω η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, οι «βολεμένοι», οι «θέσεις», οι «ελληνάρες» κλπ).
Η αδυνατότητα να κατανοηθούν εκλεπτυσμένες εκδοχές του πραγματικού και η συνακόλουθη στάση «μαύρο ή άσπρο» αποτελούν κατ’εξοχήν γνωρίσματα του μελαγχολικού υποκειμένου και είναι ενδεικτικές του μεγέθους του προβλήματος που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κατά την ντοκουμενταϊκή και μέτα-ντοκουμενταϊκή περίοδο στην Αθήνα, αφού όπως φαίνεται, η εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή βρίσκεται εγκλωβισμένη σε µια ψυχαναγκαστική επανάληψη και ως εκ τούτου σε ένα αδιέξοδο µέλλον.
Ο Γιαν Φαμπρ «καταχράστηκε την ελληνική φιλοξενία» με συνέπεια πεντακόσιοι(!) Έλληνες καλλιτέχνες, σε ανοικτή επιστολή που του απεύθυναν, να τον χαρακτηρίσουν ως «persona non grata». Το ΙΔΑΜΜ πιστεύει πως μοιραία θα αναδυθεί (αν δεν έχει ήδη) το ίδιο ζήτημα «κατάχρησης της φιλοξενίας» και για τη Ντοκουμέντα 14 που θα διεξαχθεί στην Αθήνα και το Κάσελ το 2017.
Ποιοι είναι όμως τελικά οι όροι αυτής της φιλοξενίας και από ποιον έχουν οριστεί (ίσως ακόμα και η ίδια η παραδοχή πως και η φιλοξενία έχει όρους είναι ένα βήμα);
Σ᾽αυτό το πλαίσιο, εύλογα αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο δεν ευδοκίμησε η συνεργασία της Ντοκουμέντα με την Μπιενάλε της Αθήνας, η οποία μάλιστα είχε ανακοινωθεί αρχικά με τόσο πομπώδη τρόπο, παρουσία βασιλικών εκπροσώπων, πριγκιπισσών και πράσινων αλόγων;
Τι απέγινε το τρίπτυχο «φιλία, αλληλεγγύη, εμπιστοσύνη» που τόσο επίμονα αναπαρήγαγε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Ντοκουμέντα κατά την ανακοίνωση της μετακόμισής του στην Αθήνα;
Πολλά ακούστηκαν σχετικά με «το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό», τον ανταγωνισμό για το ποιος θα νοηματοδοτήσει καλύτερα τις τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ή ποιος θα επωφεληθεί από τους διαθέσιμους (ιδιωτικούς) φορείς χρηματοδότησης. Είναι όντως έτσι τα πράγματα ή μήπως για καλή τύχη της Ντοκουμέντα και των δημιουργικών της υποκειμένων, η Αθηναϊκή Μπιενάλε κατάφερε να εκτοπίσει η ίδια τον εαυτό της από τον διάλογο;
Αν ισχύει το δεύτερο, μήπως η Μπιενάλε δεν είναι ο μόνος από τους αθηναϊκούς θεσμούς που βρέθηκε αυτοβούλως σε ανάλογη θέση;
Ποιες είναι για παράδειγμα οι συνθήκες συνεργασίας της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών με τη Ντοκουμέντα; Κατατέθηκε από την πλευρά της σχολής κάποια σχεδιασμένη πρόταση ή λόγω των γνωστών μικροπολιτικών, των εσωτερικών ανταγωνισμών κοκ. αναλώθηκαν μεταξύ τους, χωρίς εν τέλει να μπορούν να διεκδικήσουν κάποια ευνοϊκή συνθήκη συνεργασίας για την ίδια την ΑΣΚΤ, τους φοιτητές και τους αποφοίτους της (προσφέροντας έτσι “carte blanche” στη Ντοκουμέντα να θέσει η ίδια τους όρους δράσης της εκεί);
To ΙΔΑΜΜ επιβεβαιώνοντας την επιτακτική ανάγκη ψυχολογικής στήριξης του καλλιτεχνικού κόσμου τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός των συνόρων -δείτε για παράδειγμα όλους εκείνους τους Βέλγους καλλιτέχνες που προσκλήθηκαν να συνεισφέρουν στο, ακυρωμένο πλέον, πρόγραμμα του Φεστιβάλ- θέλει μέσω αυτής της ανάρτησης να διευκρινίσει ότι οι υπηρεσίες του συνεχίζουν να είναι διαθέσιμες προς όλους.
Μαθαίνοντας από τη συνθήκη Φαμπρ ίσως αποφευχθούν οι δράσεις που συμβάλλουν στην εξιδανίκευση της ταυτότητας του «ασυμβίβαστου», «ριζοσπαστικού», πατριαρχικού Νότου που πολύ φοβόμαστε πως θα μελαγχολήσουν το τοπίο για ακόμα μια φορά.
Κλείνοντας, το ΙΔΑΜΜ προτείνει μία άλλη κατεύθυνση σε σχέση με το λόγο που παράχθηκε τις τελευταίες ημέρες και αναλώθηκε γύρω από τα παλλόμενα φλαμανδικά πέη:
Υπό το πρίσμα μιας νέας ευρωπαϊκής υποτίμησης του πολιτισμού, με περικοπές στα πολιτιστικά προγράμματα και στις ανθρωπιστικές σπουδές και σε ένα τοπίο ευρύτερης καλλιτεχνικής επισφάλειας, τι σημαίνει η έμφαση και η θετική παρουσίαση του γεγονότος πως ο Φαμπρ θα αναλάμβανε τα καθήκοντα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου σχεδόν ως «εθελοντής», με συνολικό ποσό πληρωμής 20 χιλιάδες ευρώ το χρόνο;
«Tα χρήματα δεν έχουν τόση σημασία, είναι εργαλείο», δήλωσε ο ίδιος. «Όταν γκρίνιαζα στη μητέρα μου γιατί ήθελα περισσότερα χρήματα, μου έλεγε: “Είναι πιο όμορφο να ανταλλάσσεις λέξεις και όχι χρήματα”»…
Μήπως αυτού του είδους τα ομιλιακά ενεργήματα λειτουργούν φυσικοποιητικά σε σχέση με τη συνθήκη των πραγμάτων στο εξής, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο; Μήπως αυτό εννοούσε και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Ντοκουμέντα, Άνταμ Τσίμτσικ, όταν πριν από κάποιους μήνες, κατά την παρουσίαση του περιοδικού “South” στην Eθνική Bιβλιοθήκη έφερε ως παράδειγμα το πως κάποια υποκείμενα σε μια Αφρικανική χώρα, χωρίς πόρους αλλά με άφθονο δημιουργικό οίστρο, έστησαν μια ωραιότατη εναλλακτική βιβλιοθήκη;
Ας μην ξεχνάμε και τη δήλωση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη: «H τέχνη δεν θέλει χρήματα, θέλει ιδέες».
Μήπως αυτό σημαίνει τελικά το «Μαθαίνοντας από την Αθήνα»;

Υ.Γ.: Mια και πολλοί εργαζόμενοι στην Ντοκουμέντα έσπευσαν να ακολουθήσουν τη σελίδα του ΙΔΑΜΜ στο φέισμπουκ, και στο πνεύμα πάντα της επιβεβλημένης καλλιτεχνικής φιλανθρωπίας, τους στέλνουμε ένα προσωπικό μήνυμα -ξέρουν αυτοί- που ελπίζουμε να μην παρεξηγήσουν: βρε παιδιά, αφήστε τα προσφυγάκια να πάρουν λίγο φαγητό, μην τα μαλώνετε! Μην είστε φαταούλες… Ντροπή είναι· τα καημένα δεν έχουν χρήματα και όσες λέξεις και αν ανταλλάξουν μεταξύ τους δεν πρόκειται να χορτάσουν.





Institute for the Management of the Athenian Post-documenta Melancholy (IDAMM)

For the first time in its long history, the renowned art exhibition Documenta 14, will take place in 2017 both in Kassel and in Athens. This unprecedented decision by the curatorial team of the Documenta, came as a thunderbolt from a clear sky upon the emerging Athenian art scene, triggering a series of phantasies, expectations, plans, discussions, actions and reactions, well before the highly expected opening of the exhibition.
The desire of the documenta “to learn from Athens” and its relocation there, has generated an atmosphere of euphoria but at the same time, an unbearable anxiety that came with the didactic responsibility bestowed upon the Athenian artistic social life, abruptly interrupting its peripheral idleness. What are the expectations of the art field regarding the documenta 14? What does Athens and its subjects have to teach, to whom and on what conditions?
The local art scene is called to address the attention that is drawn upon its existence and to finally prove to all those art professionals who are expected to visit the city in the coming years, and their diachronic eurocentric gaze, that Athens can participate on equal terms in the production of discourse on global art and non-art issues. Athens is not being instrumentalized as a general example of failure, but as some sort of paradigm that has something to teach. The ignorant will become teachers, Greek artists will sell like hot cakes in the art markets and they will finally get to participate in exhibitions abroad (what more do the Lebanese have afterall?). The documenta 14 will awaken the local institutions, Athens will enter the global art world-map, and during the 100 days of the exhibition, all gazes will be towards the Balkan South. This lifesaving move will bring about mobilisation of resources, progress, economic development and transparent governance.
Many cosmopolitan journalists talk about Athens being the new Berlin, a city with low rents, “dynamic, youthful culture and sexy art”. A ‘Berlin’ of the crisis, an economic Other, still not gentrified, wild, pure, strange, alternative, didactic, with a dynamic force “from below”.
However there are also those, that unable to see the larger picture, bear the lyrical plea of resistance, so familiar and so quaint to all of us by now. Through spiteful reactions to what they call the neo-colonial, exoticist, hegemonic existence of the documenta, they mock the intentions of the organisation, claiming that the indigenous artistic subjects are being reduced to trivago ( by the professional art tourists, and so on. This immoral aggression, this radical populism, inspired by a ‘NATO GET OUT!’ mentality, has divided the field once again.
Through what processes and from which starting point is the image of a creative periphery of the crisis constructed? Are there or will there be antagonistic practices between the Documenta and the local institutions? Who owns the crisis, and who will eventually manage to showcase it, to represent it and to benefit from it the most? At the end of the day, what will the reactions be in November 2017, after all these come to an end?
Will the National Museum of Contemporary Art finally open its doors?
Will the Athens Biennale start paying its employees?
Will NEON cover State of Concept’s rent next month?
What will happen with Jan Fabre?
And then again, there is the refugee crisis, but luckily Ai WeiWei will be taking care of it.
The Institute for the Management of Athenian Post-Documenta Melancholy (hereinafter IDAMM) aims to function as an observatory of this event, to study and understand the consequences of this curatorial decision on the Athenian art scene and on all the people who will one way or another invest on this project. The actions of IDAMM include the identification and development of ways of dealing with the issues that we are confident that will emerge during the traumatic period following the departure of the documenta from the city. At the same time, IDAMM will function as a platform for the management of expectations, in order to prevent the existential void and the exchange of blames, that will follow as part of the usual domestic self-reflective practice, once the documenta moves out of its Athenian offices.
In order to meet the special needs of this challenging project, IDAMM will deploy all these innovative ideas and all the new scientific, activist, artistic and other cross-disciplinary practices that will result from flexible collaborations, with anyone who will be deemed suitable to support the Institute in this difficult venture.
IDAMM is an interdisciplinary research institute based in Athens, connected to other European and non European cities (London, Berlin, Kassel, Geneva, Brussels, Istanbul, Ljubljana, Antwerp, Thessaloniki etc.). It was founded in December 2015 in Athens, with the sole purpose of attempting to manage the psychological problems that are expected to emerge during the post-documenta 14 period in Athens. It will remain active as long as it is deemed necessary. The current timeplan of the Institute’s activities spans between 2016-2018.

a. d14 Observatory:
Through field research, collection and archiving of printed and web material, interdisciplinary collaborations and workshops, the observatory will focus on the interaction between the documenta 14 and the Athenian art scene, up until the departure of the exhibition from the city.

b. Learning from Kassel
This axis aims to investigate the long standing relationship and interaction between the Documenta exhibition, the city of Kassel and the local art scene. It also aims to document the local perspective on the relocation of the exhibition in Athens. The tasks of the Institute will include field research trips to Kassel and collaborations with the local art scene.

c. Raising awareness:
Throughout its operation the Institute will work towards raising awareness to all interested parties through lectures, labs, projections, printed material, etc.

d. Consulting and Psychological Support:
During and for a considerable period of time after the departure of the documenta from Athens, IDAMM will provide psychological support services by authorised professionals and consulting services on how to deal with the loss by prominent Greek and foreign curators, art historians, museum directors, gallerists, artists etc.



Ινστιτούτο Διαχείρισης της Αθηναϊκής Μεταντοκουμενταϊκής Μελαγχολίας (ΙΔΑΜΜ)

Η περίφημη έκθεση Ντοκουμέντα, για πρώτη φορά στην μακρόχρονη ιστορία της, θα διεξαχθεί το 2017 ταυτόχρονα στην Αθήνα και το Κάσελ. H πρωτοφανής αυτή απόφαση της επιμελητικής ομάδας της Ντοκουμέντα 14 ήρθε, ως κεραυνός εν αιθρία, να επενεργήσει με αξιοσημείωτους τρόπους στο ­αθηναϊκό καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, πυροδοτώντας μια σειρά από φαντασιώσεις, προσδοκίες, σχέδια, συζητήσεις, δράσεις και αντιδράσεις, χρόνια πριν τα πολυαναμενόμενα εγκαίνια της έκθεσης.
Η επιθυμία της Ντοκουμέντα «να διδαχθεί από την Αθήνα» και η μετακόμιση της εκεί, συνοδεύτηκαν από ένα κλίμα ευφορίας αλλά και από το αφόρητο άγχος της διδακτικής ευθύνης που ανατέθηκε ξαφνικά στην εικαστική κοινωνική ζωή της πόλης, διακόπτοντας βιαίως την περιφερειακή της ραστώνη.
Ποιες είναι οι προσδοκίες του πεδίου σε σχέση με την Ντοκουμέντα 14;
Τι λοιπόν έχει να διδάξει η Αθήνα και τα υποκείμενα της, σε ποιόν και με ποιους όρους;
Η τοπική σκηνή καλείται να αντιμετωπίσει την επικαιροποίηση της ίδιας της υπόστασής της και να επιδείξει επιτέλους σε όλους τους επαγγελματίες της τέχνης, οι οποίοι έπεται να επισκεφτούν την πόλη τα επόμενα χρόνια, και στο διαχρονικό δυτικοκεντρικό τους βλέμμα, ότι η Αθήνα μπορεί να συμμετέχει επί ίσοις όροις στην παραγωγή λόγου γύρω από τα διεθνή εικαστικά και μη θέματα. Η Αθήνα δεν εργαλειοποιείται ως ένα γενικό παράδειγμα αποτυχίας, αλλά ως κάποιου τύπου υπόδειγμα που κάτι έχει να διδάξει. Οι αδαείς θα γίνουν δάσκαλοι, οι Έλληνες καλλιτέχνες θα γίνονται ανάρπαστοι και θα συμμετέχουν επιτέλους σε εκθέσεις στο εξωτερικό (τί παραπάνω έχουν άλλωστε οι Λιβανέζοι;).
Με τη βοήθεια της Ντοκουμέντα θα αφυπνιστούν οι τοπικοί θεσμοί, η Αθήνα θα μπει στον παγκόσμιο εικαστικό χάρτη, ενώ για τις 100 αυτές μέρες που θα λειτουργεί η έκθεση, όλα τα βλέμματα θα είναι στραμμένα προς το Βαλκανικό Νότο. Η σωτήρια αυτή κίνηση, θα φέρει κινητοποίηση πόρων, πρόοδο, οικονομική ανάπτυξη και διάφανη διακυβέρνηση.
Πολλοί κοσμογυρισμένοι δημοσιογράφοι μιλάνε για την Αθήνα ως το νέο Βερολίνο, μία πόλη με χαμηλά ενοίκια, «δυναμική νεανική κουλτούρα και σέξι τέχνη». Ένα «Βερολίνο» της κρίσης, ένας οικονομικός Άλλος, όχι ακόμα εξευγενισμένος, άγριος, αμόλυντος, παράξενος, εναλλακτικός, διδακτικός, με την δυναμική της δράσης του «από τα κάτω».
Δεν είναι λίγοι όμως αυτοί, που αδυνατώντας να δουν τη μεγαλύτερη εικόνα, φέρουν το γνωστό σε όλους και τόσο γραφικό πια, λυρικό λόγο της αντίστασης. Με κακόβουλες αντιδράσεις σχετικά με την νεοαποικιοκρατική, εξωτιστική, ηγεμονική υπόσταση του θεσμού της Ντοκουμέντα, χλευάζουν τις προθέσεις τις διοργάνωσης, υποστηρίζοντας ότι τα εγχώρια καλλιτεχνικά υποκείμενα έχουν καταντήσει trivago για τους επαγγελματίες τουρίστες της τέχνης, και άλλα τέτοια.
Μια ανήθικη επιθετικότητα, ένας ριζοσπαστικός λαϊκισμός του τύπου «έξω το ΝΑΤΟ», έχουν διχάσει το πεδίο για ακόμα μια φορά.
Με ποιες διεργασίες και από ποιο σημείο εκκίνησης κατασκευάζεται η εικόνα μιας δημιουργικής περιφέρειας της κρίσης; Υπάρχουν ή θα υπάρξουν ανταγωνιστικές πρακτικές μεταξύ της Ντοκουμέντα και των εγχώριων θεσμών; Σε ποιον ανήκει η κρίση και ποιος θα προλάβει να την αναδείξει, να την αντιπροσωπεύσει και να επωφεληθεί περισσότερο απο αυτή; Εν τέλει ποιες προβλέπεται να είναι οι αντιδράσεις τον Νοέμβριο του 2017, όταν όλα αυτά τελειώσουν;
Θα ανοίξει επιτέλους το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης;
Θα πληρώνει η Μπιενάλε τους υπαλλήλους της;
Θα καλύψει το ΝΕΟΝ το ενοίκιο του state of concept τον επόμενο μήνα;
Τι θα γίνει με τον Jan Fabre;
Είναι και το προσφυγικό, αλλά ευτυχώς αυτό το έχει αναλάβει ο Ai Weiwei.
Το Ινστιτούτο Διαχείρισης της Αθηναϊκής Μεταντοκουμενταϊκής Μελαγχολίας (στο εξής ΙΔΑΜΜ) σκοπεύει να λειτουργήσει ως παρατηρητήριο αυτού του συμβάντος, να μελετήσει και να κατανοήσει τις επιπτώσεις αυτής της επιμελητικής επιλογής στην αθηναϊκή καλλιτεχνική κοινότητα αλλά και σε όλους εκείνους που θα επενδύσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε αυτό το συμβάν. Δράσεις του ΙΔΑΜΜ περιλαμβάνουν την εύρεση μεθόδων αντιμετώπισης των ζητημάτων που θα προκύψουν κατά την τραυματική περίοδο που με αρκετή βεβαιότητα υποθέτουμε ότι θα ακολουθήσει την αποχώρηση της Ντοκουμέντα από την πόλη.
Παράλληλα το ΙΔΑΜΜ θα λειτουργήσει και ως πλατφόρμα διαχείρισης των προσδοκιών, έτσι ώστε να προληφθεί το υπαρξιακό κενό, η απόδοση ευθυνών και η ανταλλαγή κατηγοριών, που θα ακολουθήσουν κατά τη συνήθη αναστοχαστική κριτική, όταν η Nτοκουμέντα θα έχει πλέον αδειάσει τα Αθηναϊκά της γραφεία.
Το ΙΔΑΜΜ, προκειμένου να φέρει εις πέρας τις ειδικές ανάγκες αυτού του απαιτητικού εγχειρήματος, θα αξιοποιήσει όλες εκείνες τις καινοτόμες ιδέες και τις νέες επιστημονικές, ακτιβιστικές, καλλιτεχνικές και άλλες διατομεακές πρακτικές που θα αναζητήσει σε ευέλικτες διεπιστημονικές συνεργασίες, με όσους φορείς κριθούν δυνάμενοι συνοδοιπόροι του Ινστιτούτου στο δύσκολο αυτό έργο.
Το ΙΔΑΜΜ είναι ένα διεπιστημονικό ερευνητικό ίδρυμα με έδρα την Αθήνα και διασυνδέσεις σε άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις (Λονδίνο, Βερολίνο, Κάσελ, Γενεύη, Βρυξέλλες, Κωνσταντινούπολη, Αμβέρσα, Θεσσαλονίκη κα.). Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 στην Αθήνα με μοναδικό σκοπό την απόπειρα διαχείρισης των ψυχολογικών προβλημάτων που υπολογίζει ότι θα αναδυθούν κατά την μεταντοκουμενταϊκή περίοδο στην Αθήνα και θα δράσει για όσο διάστημα κριθεί απαραίτητη η λειτουργία του.
Στο παρόν πρόγραμμα του Ινστιτούτου υπολογίζεται ένα χρονοδιάγραμμα
δράσεων που καλύπτει το διάστημα 2016-2018.
Κεντρικούς άξονες της λειτουργίας του θα αποτελέσουν για το διάστημα 2016-2018 οι παρακάτω:

α. Παρατηρητήριο d14:
Μέσω έρευνας πεδίου, συλλογής και αρχειοθέτησης έντυπου και διαδικτυακού υλικού, διατομεακών συνεργασιών και διεπιστημονικών εργαστηρίων, το Παρατηρητήριο d14 θα εξετάσει την διάδραση της Ντοκουμέντα 14 με την Αθηναϊκή καλλιτεχνική κοινότητα μέχρι και την αποχώρηση της έκθεσης από την πόλη.

β. Μαθαίνοντας από το Κάσελ:
Στόχοι του άξονα αυτού είναι η διερεύνηση της μακρόχρονης σχέσης της έκθεσης με την πόλη και την εικαστική σκηνή του Κάσελ, καθώς και η καταγραφή της εκεί οπτικής για τη διεξαγωγή της Ντοκουμέντα στην Αθήνα. Οι εργασίες του Ινστιτούτου συμπεριλαμβάνουν ερευνητικά ταξίδια με σκοπό την επιτόπια έρευνα στη Γερμανία και συμμετοχικές δράσεις με την τοπική καλλιτεχνική σκηνή.

γ. Raising awareness:
Καθ΄όλη τη διάρκεια της δράσης του, το Ινστιτούτο θα εργάζεται για την ενδυνάμωση της επίγνωσης κάθε άμεσα ενδιαφερόμενου μέσω ενημερωτικών πρακτικών όπως διαλέξεις, εργαστήρια, προβολές, έντυπο υλικό κτλ.

δ. Συμβουλευτική και Ψυχολογική Υποστήριξη:
Το ΙΔΑΜΜ κατά τη διάρκεια της έκθεσης αλλά και για ένα εύλογο διάστημα μετά την αποχώρηση της από την Αθήνα, θα παρέχει υπηρεσίες ψυχικής υγείας από εγκεκριμένους επαγγελματίες και συμβουλευτικές υπηρεσίες από επιφανείς Έλληνες και ξένους επιμελητές, ιστορικούς τέχνης, διευθυντές μουσείων, γκαλερίστες, καλλιτέχνες κ.α.